Düşündükçe şu an bile bir sevgilinin aldatıldığını

Neden tüyleri ürpermiyor, tedirgin olmuyor Ben?

Bilmeme rağmen, binlerce haksızın hakkı hukuku koruduğunu

Eli neden kalem tutmuyor, kitap koklamıyor Ben?

 

Kelebek besleyen bir çocuk gibi bihaber değilim artık mutluluğumun süresinden.

Büyümek bu kadar acı bir şey işte!

Büyüklerimiz karıştırırken hayat çorbamızı bizim yerimize.

Küçüklük büyük bir çaresizlik değil mi? Hadi söyle!

 

“İyilik ölmedi kalbimizde” demek ne kadar kolay!

Kalbimiz nerede, nerede bıraktık yada nerede kalmıştık?

Cevap var mı?

Kes artık bu palavraları.

 
“Karamsarlık kolay bir yol” diyorsun.

Peki ya buna neden olmak?

Ya umut marşları söylemek ve sonra…

Sonra tekrar devam etmek yemeğe?

 

Aklıma geldikçe insan olmak ağır geliyor, pişkinliği zalimlerin.

Aynaya bakınca hatırlıyorum, ağırlık kalkıyor üzerimden.

Bu sefer kaplıyor beni insan olma telaşesi.

 

İdealist olmayı bırakmışım,

Yeni bir, yine bir idealistlik sözü verdikten sonra kendime.

Meğer benle yaşıt aynam boş yere durmuş yanıbaşımda

Meğer ben onu hiç yormamışım, sıfır kilometre imiş hala.