Namus kapıda bekçi istemez.
Şereften, haysiyetten şüphe edilmez.
Varlığın, varoluşun, var oluşun "ya hep ya hiç"leridir onlar.

Sevginin, saygının aracılara, göz boyayıcılarına, anlık hislerin hoşgörüsüne ihtiyacı yoktur.
Bir güm güm, bir soluk, bir fer yeterlidir, varoluşlarına, var oluşlarına.
En nihayetinde bir yağmur, kabiliyetindedir yüzdeki tabloyu silmenin, dudaktaki kaplamayı sökmenin.

Ey meşrulaştırılmış düzenbazlıklar, fetbazlıklar,
İşbilir parmaklarda yoğrulmuş fesatlıklar.
Mayalarınızdan ekmek yapıyor, biriktiriyorum heybemde.

Kimbilir hangi aç doyacak, dua edecek sizin sayenizde?...


Varoluş : Yaşama, var olma, bir şeyin ne olduğu, nasıl olduğu değil, var olduğu olgusu, mevcudiyet.

Var olmak :  Sağ olmak, yaşamak.

İsyandır gerçekliğe vücut veren.
Sessizliktir yalanı yaşatan, piş(miş)kinliğe kol kanat geren.

Muammalar köyündeki Bayraklı Adam. Dök yüreğindekileri!
Diş geçiremediklerinle oynamaktan kaçınmak korkaklık değil mi? Hem de bilek güreşi...
Bağırtısı bir haksızlık senfonisi olanın ağzını mendille kapamamaya ne demeli?
Sessizlikte ki bulduğun güven sence huzuru, haklı huzuru getirebilmeye yeterli mi?

Dünün, bugüne bir şey katamadığı.

Bugünün ise biraz sonraya bir şey katamamasından korktuğum.

Bir duygudayım.

İmkansızlığın huzuru ve çaresizliğin endişesi dolduruyor içini.

Ağlamaklı bir ruha sahip olmanın bedeline mukabil.

Menzili hacmimle eşdeğer,

Yankısı ömrümle.

Görüyorsun işte, ölümüm bayram havasında olacak.

Bir serüvendeyim.

Kazanan olmanın, bir tepside sunulduğu.

Ayrıcalıklıyım, öncelikliyim farkındayım.

Değerini bilmeliyim, hissediyorum.

Bir yerdeyim.

Elinde meyve sepeti bekleyen var.

Huzur ağacı açmış çiçeklerini, yapraklarını dökmede çamdan farksız.

Kokluyorum, sabrediyorum.

Bir müzik çalıyor her zaman ki gibi.

Tanelerimde, zerrelerimde.

Bir fısıltı dağıtıyor dikkatimi, sonun habercisi coda ile beraber:

“Bundan daha iyisi olamazdı, biliyorsun.”

Bilinçsizce yapılan bir hareketin,
Eylemin getirdiği sıcak şey, huzurlu şey...
Cihan'ın değeri nedir, Hayyam'ın matematiğinde, dizelerinde?
Anlamın matematikten öte, dizelerden anlamlı benim literatürümde, bilmelisin.
Ulaşmakta zorlanmadığım bir ideal gibisin.
Sanırım ömrünün kısalığı bu yüzden benim için.
Elimden keşke birşey gelseydi...

Olsun zaten aşk hocamız Platon bizim.
Failde benimdir, meçhul olan da...

Yaklaştık ikinci haftanın, yedinci gününe.
Onca zaman avunmuşum meğer Einstein'in izafiyetindeki aşksızlıkla.
Umudumu bağlamışım bir denlinin, densizliğine...

Arzu edilenin umudu,

giyotinin keskinliğinde.

Hak etmediğim arzularımın nedeni,

Feri kalmamış ruhumda.

Çoğunlukla susmuş, azınlıkla coşmuş ruhum.

Maddeten de böyle olmuş.

Çokluğu, çoğunluğu sevmemiş hiç.

Bir sevgi dinamiği akıp giderken,

Asfaltlardaki günümüz dere oluklarından

İzlemekle yetinmişim.

Çaresizlik iş başında görüldüğü üzere.

Şakşakçı bir insan suretinde, maneviyatında olmak.

Kalbim yalanlasa da bunu, suretim de kalbimi yalanlıyor.

Acı veriyor, kurtulmak istiyorum.

Bayraklı adam,

Ne olur bilmiyorum ama terk etme beni.

1.OTURUM

Aşıklık bir tas çorbadan çıkınca,
Kalpler oburlaşmış.
Aşkın matematiği 1+1'ken,
Alternatiflere boğulmuş 1'ler, 1+1,1,1'lere doğru.
Bu abukluk ve sabukluk içinde dahi insanlık,
birbirine aşkım deyi deyiverebilmiş.
Helal olsun.

1+1 OTURUM

Aşk bilinmeyen bir adres gibi
Yanlış yapılan tarifler sonucunda
İnsanlıktan gitgide uzaklaşıyor.
Ve korkuyorum ki,
gerçek yolu bir gün bulma şansını elde ettiğimiz an,
ondan vazgeçmiş olabiliriz.

1+2. OTURUM

Aşkı tartışır olmuşuz,
adına aşk dediğimiz başka birşeyi yaşarken.
Var mıymış ki Mecnun'un gücünün bittiği yerde başka bir arayış?
Leyla'nın Mecnun'a olan inancında sorgulayış?

Bir bedeldir bu ödediğim,
Yaptığım her eyleme bedel.
Söylediğim her sözün iyiliğiyle eş değer.
Açtığım her duyguyu sönmüş bir volkana dönüştüren.

Bir gerekliliktir bu.
Açan her çiçeğin,
iki dilimlik beynimde ölümü hatırlatması gibi, solarken.
İçe dönebilmek için, gerçeği görebilmek için
Farkına varabilmek için suyun, bir bardaktan içerken.

Sessizliktir bu, kulağımı tıkayamadığım.
Atılan her alay narasının, alaycı bakışların,
Bulut desenli ruhumda, elektrik kaçaklarına neden olması gibi,
Engel olamıyorum bu gürültülü sessizliğe.

Düşündükçe şu an bile bir sevgilinin aldatıldığını

Neden tüyleri ürpermiyor, tedirgin olmuyor Ben?

Bilmeme rağmen, binlerce haksızın hakkı hukuku koruduğunu

Eli neden kalem tutmuyor, kitap koklamıyor Ben?

Kelebek besleyen bir çocuk gibi bihaber değilim artık mutluluğumun süresinden.

Büyümek bu kadar acı bir şey işte!

Büyüklerimiz karıştırırken hayat çorbamızı bizim yerimize.

Küçüklük büyük bir çaresizlik değil mi? Hadi söyle!

“İyilik ölmedi kalbimizde” demek ne kadar kolay!

Kalbimiz nerede, nerede bıraktık yada nerede kalmıştık?

Cevap var mı?

Kes artık bu palavraları.

 
“Karamsarlık kolay bir yol” diyorsun.

Peki ya buna neden olmak?

Ya umut marşları söylemek ve sonra…

Sonra tekrar devam etmek yemeğe?

Aklıma geldikçe insan olmak ağır geliyor, pişkinliği zalimlerin.

Aynaya bakınca hatırlıyorum, ağırlık kalkıyor üzerimden.

Bu sefer kaplıyor beni insan olma telaşesi.

İdealist olmayı bırakmışım,

Yeni bir, yine bir idealistlik sözü verdikten sonra kendime.

Meğer benle yaşıt aynam boş yere durmuş yanıbaşımda

Meğer ben onu hiç yormamışım, sıfır kilometre imiş hala.

Huzuru her düşlediğimde, aklıma kaygı dolu anlar gelir, acı gelir.

Huzuru her beklediğimde, bir darbe ensemde patlayıverir.

Huzuru her istediğimde, önümdeki sıcak çorba kalkar önümden,

bir vah gelir bir ey gidi verir.

Huzurun acıdaki gizlenmişliğinden haberi yok kimsenin.

Esen bu yeli durdurmak için kavakları kesmek bir borç gibidir, kimindir?

Sesim soluğum engelli, çırpınıp duruyorum.

Bu gerçeklerin anısını vefasız bilincimde yaşatabilmek için.

Yarasa gözlerimle güneşi aklımda tutabilmek için.

Yaşayabilmek için gerçeği otopsideki ruhumla.

Sevebilmek için acıyı her yüzüme tükürüşlerinde yarabbi şükür diyebilememek için.

Çırpınışın hepsi işte böyle anlamsızlıklar için.

 “Rahat yenmiş bir akşam yemeğinde huzur yoktur.” der bir Bilge

Ve çekip gider.

Huzur dikenliklerin ardında değil de, dikende midir?

Açlıktan sonraki yemek değil de, guruldayan mide midir?

Ulaşmak mıdır emele, yoksa sadece onu dileyebilmekte midir?

Huzur, ardında niyet barındırmayan bir sohbettir.

Gözleri kapalı koşmaktır mayın tarlasına.

Bir sevgiyi film gibi yaşayabilmektir, kendi içsel sinemanda.

Duyularınla algılayamadıklarınla yaşayabilmektedir.

İhanet edenin affını bile kendine reva görebilememektedir.

Kendini o kadar güçlü, şu kadar karaktersiz görmektir.

Ve bilge sorar: “Gerçek nedir?” diye.

"Dertlerin bitimindeki  huzursuzluğun varlığıdır " der  Bayraklı adam.

Terkedildim.
Gözümün içine bakılmadan.
İçimdeki müzik dinlenmeden.
Zihnimdeki saplantılar bilinmeden.
Terkettiler.

Söz ettirmediler,
Namuslarından.
Toz kondurmadılar,
Değerlerine.
Arkalarına baka baka terkettiler.

Oysa ki;
Söz verdiler.
Hiç düşünmeden
Bir ömürü
Görmediği gözlere feda edeceklerine.

Halbuki;
Çok inanmışlardı,
Karşılarındakinin gerçek biri olduğuna.
Emindiler,
Konuşmasalar da, onların ne düşündüğünü düşünebildiğine.
Tıpkı terk edilmişin yerini alanın da yapabildiği gibi.

Aslında;
Emindim,
Hepsinin  yalan olduğuna.
İnanmıyordum,
İnandıklarına.

Şöyle ki;
Bir ben vardı, bir de müziğim
ve bir de insanlık
Çeliştim.

Terkedildim.
Gözümün içine bakılmadan.
İçimdeki müzik dinlenmeden.
Zihnimdeki saplantılar bilinmeden.
Terkettiler.

İhanet ettim kendime.
Cezama razıyım.